Innerlijke balans
We leven in een wereld van tegenstellingen, in een wereld van tegengestelde krachten. En als mens proberen we ons pad door deze wereld te vinden, een weg in deze wereld te laveren. Voor velen komt naar verloop van tijd de behoefte naar boven om een balans te vinden, een innerlijke balans waarin die tegengestelde krachten in evenwicht zijn. Het kan zijn de inspanning op het werk of met andere activiteiten en de ontspanning. Het betrokken zijn bij de wereld en de behoefte aan eenzaamheid. Ieder heeft wel zo zijn eigen invulling van datgene waarin hij/zij een balans probeert te vinden.
Toch lukt het nooit volledig die balans te vinden en vooral vast te houden want de wereld is onvoorspelbaar, dingen gebeuren en voordat je het weet moet je jezelf voor langere tijd volledig geven aan iets, terwijl je innerlijk juist de behoefte voelt om je af te zonderen.
We voelen vaak het innerlijk conflict tussen wat gedaan moet worden en wat we willen. Het proberen balans te vinden is op zich een nobel streven maar kan ons ook in de weg zitten. Vooral als we denken dat de balans een soort middelpunt is waarin er een beetje van het ene is en een beetje van het andere.
De werkelijkheid is een spel van tegenstellingen en soms domineert het ene en soms domineert het andere. En het is niet fout, niet verkeerd daarin mee te gaan. Jezelf volledig geven, over je grenzen gaan is op zich niet verkeerd; elke topsporter doet dat iedere keer weer. Je volledig inzetten voor iets, al je krachten eraan geven kan heel veel goeds voortbrengen. Het omgekeerde is ook waar: soms is het juist goed om stil te zijn, niet te bewegen, mentaal of fysiek, bijvoorbeeld in een conflictsituatie.
Dus we hoeven niet bang te zijn voor het slingeren van de pendel van een hangklok: soms naar het ene uiterste, soms naar het andere uiterste. De balans is niet een vaststaand punt waaraan we vasthouden want dat zou ons juist belemmeren mee te bewegen met het leven, met de werkelijkheid zoals die zich voordoet.
Onze beoefening is er één van het niet komen vast te zitten in het één of het andere, net zoals de pendel blijft bewegen. Dus na de inspanning volgt de ontspanning, na de inademing volgt de uitademing en soms vergeten we dat. Ook al zijn we heel druk bezig in een activiteit, zijn we bijvoorbeeld mantelzorger of op het werk en al onze aandacht en krachten worden gevraagd, als je goed kijkt zijn er heel veel momenten waarin je heel even kunt ontspannen. Bij het koffie drinken, het eten, het even wandelen van de ene ruimte naar de andere ruimte. Daar kunnen we heel even rusten weer in onszelf. De pendel laten bewegen van het ene naar het andere.
Nooit vast komen te zitten, ook niet in een visie hoe het moet zijn. Ook niet in een idee over balans. Meebewegen met het leven, soms vraagt het al wat we hebben, soms geeft het ons alle ruimte om heel even eenvoudigweg te zitten en te zijn. Als we zo vrijelijk kunnen bewegen, hebben we werkelijk de balans gevonden, de balans van de hangklok: tik tik tik. De pendel bevriest niet op elk moment, staat niet stil op elk moment, beweegt vrijelijk.
Beweeg zo vrijelijk met het leven. En vergeet niet die momenten te nemen waarin je even kunt rusten. Want we hebben de neiging om te blijven hangen in activiteit, in de aanspanning, in het geven. Verzacht en ontspan en ben.
* * * * *
"Nooit vast komen te zitten, ook niet in een visie hoe het moet zijn. Ook niet in een idee over balans. Meebewegen met het leven, soms vraagt het al wat we hebben, soms geeft het ons alle ruimte om heel even eenvoudigweg te zitten en te zijn. Als we zo vrijelijk kunnen bewegen, hebben we werkelijk de balans gevonden, de balans van de hangklok: tik tik tik."
