Helaas creëren we voor onszelf nog meer werelden dan de fysieke wereld buiten en onze mentale wereld binnen. We creëren hele digitale werelden die geen seizoenen kennen. En als we niet oppassen zal onze aandacht continue blijven uitstromen, het hele jaar door. Zelfs als we lichamelijk totaal inactief zijn kan onze aandacht uitstromen in wat we aan het bekijken zijn in de digitale wereld: de sociale media, de games, de films, YouTube, e-mails, websites. De keuze is onbegrensd.

Het is belangrijk om zo nu en dan de aandacht terug te laten vloeien naar onszelf toe, naar het stiltepunt in onszelf. Het is belangrijk om de aandacht daar te laten rusten, anders zijn we net als een batterij altijd aan het uitstromen en raken we op den duur leeg. En dat is waar velen ook een beetje mee worstelen, het gevoel van vermoeidheid, van burn-out, van leeg zijn.

Het is goed om de seizoenen te volgen, de herfst- en wintertijd te gebruiken om de aandacht wat meer terug te laten vloeien. Niet voor niets wordt er in de Zenkloosters in de winter wat meer gemediteerd, zijn er langere retraites en wordt in het hartje van de winter op het donkerste moment in december de verlichting van de Boeddha gevierd. Symbolisch de tijd waarin de uiterlijke wereld het kortst in het licht staat, de donkerte het langst is. Dus waarin de gelegenheid het meest optimaal is om de aandacht los te maken van de wereld, van anderen, van wat ons zo bezig houdt en terug te laten vloeien naar dat rustpunt in onszelf. Daar waar de aandacht volledig kan oplossen zodat er niets specifieks meer is waarop het zich richt, waardoor er ook geen gedachten meer zijn over dat specifieke, geen emoties meer.

Wanneer de aandacht oplost is er eenvoudigweg open gewaarzijn waarin niets meer afgescheiden is, waarin er een stilte is, waarin wij volledig één zijn met wat is. Want er is geen denker meer, geen voeler. Er is eenvoudigweg stilte en vrede en een lichte glimlach. Want de lichte glimlach is een teken van thuiskomen, van het totale ontspannen in het eenvoudigweg zijn.

Dus in je meditatie en in de komende tijd, naarmate de dagen wat korter worden, geef jezelf de gelegenheid om de aandacht terug te laten vloeien. Als hulpmiddeltje kan je gebruiken de onderbuik ter hoogte van je handen. Laat je aandacht eerst daar naartoe gaan en laat hem dan zo licht mogelijk worden zodat hij kan oplossen. En natuurlijk zullen we zien dat al heel gauw de aandacht weer uitstroomt naar iets buiten je of je mentale wereld en dat er weer gedachten over zijn over datgene waaraan de aandacht zich hecht. Dan is het enige wat je hoeft te doen: op een zachte en vriendelijke manier de aandacht weer terug te laten vloeien naar de buik en daar verder zo te ontspannen dat de aandacht kan oplossen en je zit met een open en helder gewaarzijn van het moment zoals het is. In alle vriendelijkheid, in alle zachtheid.

*     *     *     *     *