Geduld
Zou het niet fijn zijn om met een groot geduld te kunnen zitten, te zitten zonder een gevoel dat er nog van alles gedaan moet worden, te zitten zonder een gevoel dat er nog aan alles en over alles gedacht moet worden? Eenvoudigweg zitten zonder enige zorg over tijd of de toekomst.
Zou het niet fijn zijn om de loopmeditatie te kunnen doen en helemaal aanwezig te kunnen zijn bij het lopen, zonder een gevoel van een doel te moeten bereiken, zorgen te hebben over de snelheid van het lopen?
Zou het niet fijn zijn om met familieleden en vrienden te kunnen zijn zonder een gevoel dat je misschien iets anders wil doen, op je mobieltje wilt kijken, misschien af wil dwalen in gedachten, maar dat je volledig aanwezig kunt zijn, genietend van het contact, van het samenzijn? Genietend van het gesprek dat je voert, de stiltes die vallen, zonder een gevoel te hebben dat die stiltes ingevuld moeten worden?
Zou het niet fijn zijn om in het dagelijks leven de dingen te kunnen doen, je te begeven in het verkeer zonder een gevoel dat je je moet haasten? Van het ene naar het andere, altijd haasten omdat we het gevoel hebben dat ons geluk ergens in de toekomst ligt. We haasten onszelf zoveel. Niet dat we er altijd een reden voor hebben, maar het is zo’n onbestemd gevoel over dit moment, dat het niet goed genoeg is en dat ons geluk en de vrede in de toekomst moet liggen. Dus hoe sneller we naar dat moment kunnen racen hoe beter.
Maar dan kunnen we overwegen of we niet dat punt steeds weer voorbij racen in onze haast en dat moment van geluk en vrede niet voorbij gaan, opnieuw en opnieuw. Want laat geluk en vrede zich aankondigen vanuit de toekomst naar ons toe, of is geluk en vrede niet precies dat wat ons overkomt wanneer we even kunnen zijn met onszelf, met de ander, met de situatie? We even verzachten en ontspannen en opmerken dat dit moment hét moment van mijn leven is. En dan zien we met open ogen de ander in zijn schoonheid als levend organisme, een wonder. We zien de schoonheid van de natuur. We zien de schoonheid van de aarde. En wanneer dat eenmaal gezien is, is het niet meer zo moeilijk om geduld te hebben. Want als je beseft dat je elk moment die rijkdom hebt, vanwaar de haast?
En toch, dat onbestemd gevoel, die spanning is ook nu aanwezig in ieder van ons. Want ongeduld is een spanning. Dus in onze beoefening oefenen we om die spanning tot rust te brengen. Door steeds weer te zitten, te verzachten, te ontspannen, alle tijd te nemen voor onszelf, alle ruimte te geven aan onszelf om eenvoudigweg te zijn. Want hoe kan ik ooit ruimte geven aan de ander, zelfs mijn meest dierbare, hoe kan ik ruimte geven aan de wereld om te zijn zoals die is, als ik steeds weer aan het haasten ben van moment naar moment en daardoor alles maar half zie en hoor en voel, inclusief mijzelf?
Dus zit en neem alle tijd. Maak een lichte glimlach naar jezelf. Dit moment van zijn ís het leven en als je daar werkelijk voor open staat zal dit moment van leven zich wonderbaarlijk vullen met vrede, met stilte, met vreugde.
* * * * *
"Want laat geluk en vrede zich aankondigen vanuit de toekomst naar ons toe, of is geluk en vrede niet precies dat wat ons overkomt wanneer we even kunnen zijn met onszelf, met de ander, met de situatie? We even verzachten en ontspannen en opmerken dat dit moment hét moment van mijn leven is."
