LieswebsiteMijn naam is Lies Bijl (61 jaar). Al sinds heel jong ben ik gefascineerd door de wisselwerking tussen geest en lichaam. Terugkijkend is te zien hoe dit doorwerkte in mijn werkkeuzes. Ik ben Consulent Gezondheidsvoorlichting geweest bij de Provinciale Drentse Kruisvereniging toen het net heel nieuw was om na te denken over hoe je patiënten informatie geeft. Hoe beweeg je de mensen om gezond te handelen? Toen het gezondheidszorg klimaat veranderde kwam de stap naar een eigen Gestalt-therapiepraktijk: een benadering waarin lichaamstaal een ingang is in de denkwereld. Maar door de samenwerking met een danstherapeut, mijn T’ai Chi beoefening en door een opleiding “body oriented therapy (Lomi lichaamswerk)” ervoer ik steeds meer hoe wij mensen al onze levenservaringen bevatten in een geest-lichaam eenheid. Het zal geen toeval zijn dat al mijn opleiders ook een boeddhistische achtergrond meebrachten in hun werk.

Alles kwam voor mij bij elkaar in 1994, toen ik de mindfulness training heb gedaan met Jon Kabatt Zin in Amerika en ieder weekend in een boeddhistisch centrum doorbracht. Een magische tijd: allemaal mensen die diep ingevoerd waren in het bijzondere geest/lichaam complex dat één is met alles en die vanuit hart en hoofd werkten. Die ook mijn frustraties deelden over de fatale opdeling in geestelijke en lichamelijke gezondheidszorg. Toen ik terugkeerde en in Groningen ging wonen heb ik die mindfulnesstraining een nieuwe vorm gegeven in een training met de titel “Zorgzame aandacht bij chronische ziekte en stress”.

Maar de boeddhistische kiem was ook diep gezaaid en in 1996 volgde een lang bezoek aan Throssel Hole Buddhist Abbey in Engeland. In 2000 begon mijn monniken bestaan in Amerika, in een ander klooster van de Orde. Als senior monnik keerde ik terug naar Nederland om mijn in toenemende mate dementerende moeder te verzorgen. Dat proces en haar dood in 2010 lieten een diepe indruk na. Mijn boeddhistische pad blijft me beroeren tot in mijn tenen: het is een bron van voortgaand openen van mijn hart en het durven zijn met anderen. Dit pad ligt nu wel buiten het klooster en monnik zijn, maar gaat verder.

Ik ga nu door met zen in beweging over te dragen: onze verharde patronen in lijf en leden weg te laten smelten in beweging van binnenuit – vriendelijk en zonder oordeel. Het zijn eeuwenoude bewegingspatronen die van oudsher in China al verbonden waren met vele meditatievormen. Daarbij zoek ik naar de essentie van bewegen: minder aandacht voor moeilijke vormen, maar meer aandacht voor hoe de beweging vanuit de adem ontstaat. Een afwisseling van aangenaam vrij zijn binnen een soms strakke structuur, die houvast kan geven. Het is voor mij een weg om stil te staan bij wat je beweegt en (weer) in beweging kan brengen van wat is vast komen te zitten.

De Dharmatoevlucht speelt voor mij een cruciale rol. Het is een rustplaats en een plek om anderen te ontmoeten en mee uit te wisselen. Zonder overdrijven voelt dit tempeltje als de kern van mijn bestaan, die me helpt om steeds meer mens te worden onder de mensen.