Marjolein4Ik was 15 jaar toen mijn vader in Ceylon (Sri Lanka) gedetacheerd werd als dierenarts. Daar raakte mij de sfeer van de boeddhistische leefwijze. Ik zag de liefdevolle vriendelijkheid in de omgang met elkaar Een manier van omgaan die ik hiervoor niet kende. Een harmonieuze devotionele samenleving. Toen al besloot ik al zo te willen leven. Op mijn 18e ging het gezin naar Thailand en ontmoette ik een tempel monnik die Engels sprak en mij leerde van Dana en Metta (vriendelijkheid en vrijgevigheid). Daar werd ik boeddhist en nam de regels aan.

In het Zencentrum de Tiltenberg in de jaren ’90 ging ik naar de Mahayana kant van het boeddhisme, omdat deze richting de persoonlijke ontwikkeling van ale volgelingen voorop stelt. Toen de Dharmatoevlucht in Apeldoorn werd opgericht heb ik me hierbij aangesloten.

Wat me blijvend aantrekt in het boeddhisme is de training in liefdevolle vriendelijkheid, een vriendelijkheid die alle kilte wegspoelt. Bijvoorbeeld bij een begrafenis ervoer ik de kilte van de tijdelijkheid van het bestaan, die toen als vanzelf werd omspoeld met warme vriendelijkheid waardoor het opgelost werd en ik gelijkmoedig kon blijven.

In de Dharmatoevlucht draag ik de zorg voor huis en tuin. Een soort koster dus en voor een ieder hiervoor aanspreekbaar.