Dharmatoevlucht bezoekers stellen zich voor

Ik ben Sandra, 38 jaar en moeder van een zoontje van 8. We wonen samen in een nieuwbouw appartement aan het randje van Deventer

Hoe kwam ik in contact met het boeddhisme?
In 1996 werkte ik voor 4 maanden als vrijwilliger in Thailand en kwam ik voor het eerst in contact met het boeddhisme. De eerste keer dat ik daar in een tempel kwam voelde dat alsof ik thuis kwam. Net als Thailand zelf overigens. Tussen 1996 en 2000 heb ik ongeveer 3 jaar in Thailand gewoond en gewerkt. Toch vond ik in het Theravada boeddhisme niet wat ik zocht. Wat ik vooral erg miste was de uitleg over het boeddhisme en een vast programma van meditatie en ceremonies. Als buitenlandse vrouw is het erg lastig om in contact te komen met een monnik. Deels door het taal probleem maar vooral omdat je als vrouw in Thailand niet geacht wordt een monnik aan te spreken. Verder geloof ik niet dat alleen een mannelijke monnik verlichting kan bereiken zoals het Theravada boeddhisme zegt.

In 2000 ben ik, inmiddels getrouwd met een Thaise man, in Nederland komen wonen en bezochten we ook hier regelmatig een Thaise tempel in Waalwijk. Maar ook daar liep ik tegen dezelfde problemen aan als in Thailand.

Begin 2005 gaf Eerwaarde Baldwin een lezing in de Brug. Dit was de aanleiding om te starten met meditatie bij de Dharmatoevlucht. Hier vond ik wat ik zocht. Een vast programma met regelmatig uitleg over het boeddhisme.En bovenal, eindelijk een monnik die Nederlands sprak!

Ik ben daarnaast ook veel gaan lezen over het boeddhisme en onderzocht wat de verschillen waren in de vele stromingen en tradities. Ook heb ik een poosje lezingen gevolgd bij een Tibetaanse monnik Geshe Ngawang Zopa (wederom een monnik die geen Nederlands sprak) Door mij in de verschillende tradities te verdiepen kon ik nog meer een bewuste keuze maken dat het Soto Zen Boeddhisme voor mij het juiste pad is. Toen ik dat besefte vond ik mezelf ook pas klaar om Jukai te doen (leefregelceremonie). Dit heb ik in december 2009 gedaan.

Elke zondag ga ik naar de Dharmatoevlucht.Daarnaast ga ik 3 lessen per week naar Qigong en Cheng Hsin. Voor elke les zitten we 15 minuten in (Rinzai) meditatie Thuis wil ik op de tussen liggende dagen ook 20 minuten zitten. Maar ik merk dat ik het erg lastig vind om thuis ook te gaan zitten.Ik hoop op een dag daar de rust nog voor te vinden.

Wat heeft het boeddhisme mij gegeven?
Ik heb een lange periode gehad waarin ik leed aan een burn-out en zware depressie. Hiervan heb ik pas na een aantal jaren de oorzaak ontdekt. Pas toen ik die oorzaak wist kon ik hier rekening mee houden en ging het langzaam beter met me. Maar wat mijn leven vooral, in positieve zin, veranderd heeft is de verbinding die ik ben aangegaan met het Boeddhisme. Het bestuderen en toepassen van dat wat de Dharma mij heeft geleerd en het toepassen van de leefregels in mijn dagelijks leven.

Het boeddhisme leerde me o.a. om in het nu te leven. Niet meer te piekeren over wat er in het verleden gebeurd is en niet te gaan “waarzeggen” over wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren. Dit is iets wat ik elke meditatie weer opnieuw train. Ik ben nu hier op mijn kussen en kan alle gedachten los laten.Door in het nu te leven, in combinatie met het leven volgens de leefregels, zorgt ervoor dat ik alleen maar zuivere gedachten hoef te hebben en een gelukkig leven kan leiden. Ongeacht wat er zich in mijn leven voor doet.

Ik wens iedereen een gelukkig leven toe!

Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Ik woon in een oud hoekhuis uit de 20er jaren in Apeldoorn. Sinds 2003 train ik in de Dharmatoevlucht. Ik heb al heel lang affiniteit met het Boeddhisme (In 1986 had ik al een paar weken een klooster in Nepal bezocht.).

Tot mijn Vut heb ik gewerkt als psychotherapeut, o.a. hier bij de RIAGG. Tijdens mijn werk ontdekte ik de waarde van de stilte in mijn hoofd. Hoe stiller ik mij van binnen voelde hoe beter ik kon luisteren naar mijn cliënten. Hoe meer mijn aandacht vrij werd en ik die kon richten waar ik op wilde hoe creatiever ik werd in mijn oplossingen en hoe meer zicht ik kreeg op mijn eigen beweegredenen.

Toen ik met pensioen ging was het voor mij helder dat ik verder met het Boeddhisme wilde. Ik koos voor de weg van Zen, omdat die recht toe rechtaan is. Dat spreekt met het meeste aan. Zen biedt mij een verdere spirituele verdieping welke ik al in mijn werk had gevonden. Het is voor mij een logische voortzetting ervan. (Soms denk ik wel eens, was ik er maar eerder aan begonnen dan had het me een hoop zoeken bespaard.)

Naast het Boeddhisme ben ik bezig met het lange afstand wandelen. Met afstanden van 300 tot 1000km. Ik ben al 4 keer naar Santiago de Compostella gelopen. In dit wandelen vind ik de verdieping in de stilte van de natuur. Als het me lukt om geconcentreerd te blijven dan is dit een meditatief wandelen, een vorm van "kinhin" loopmeditatie.
Het leuke aan de Dharmatoevlucht vind ik het kleinschalige. Na de oefening van het mediteren gezellig met elkaar napraten in de keuken. Het is een unieke plek om op een gestructureerde manier jezelf te ontwikkelen.

Mijn naam is Michel, ik woon aan de rand van het centrum van Utrecht, ben 50 jaar en werk als vertaler. Al in mijn tienerjaren klonk het woord ˜meditatie" veelbelovend, omdat ik mij voorstelde er meer rust mee te bereiken. Die rust zocht ik op tal van manieren, bijvoorbeeld wandelen en fietsen in de natuur, met name ook met de beoefening van tai-chi en vooral yoga.

Rond 1997 raakte ik door omstandigheden veel zekerheden kwijt en voelde een sterke behoefte om een innerlijke bron van kracht en zekerheid te vinden. Ik maakte toen kennis met meditatie in de traditie van de Dharmatoevlucht. Na een aanloop van ruim een jaar, instructiedagen, weekend retraites, regelmatig bezoek van meditatieavonden in Utrecht en een bezoek aan het klooster van de traditie in Engeland, Throssel Hole Abbey, werd meditatie een vast onderdeel van mijn leven. Ik ervoer langzaam maar zeker heel subtiele, positieve veranderingen door de dagelijkse beoefening van meditatie. De vele vingerwijzingen voor spirituele verdieping die ik put uit de traditie enerzijds en anderzijds uit het samenzijn met anderen die dit pad bewandelen zijn een blijvende inspiratie.

Samen met een aantal anderen verzorg ik de meditatieavond en introducties van de meditatiegroep Utrecht (www.meditatieutrecht.nl). Het is heel waardevol om in je eigen woonomgeving een avond per week samen met anderen te mediteren en ervaringen te delen. Meditatie is een pad van vallen en opstaan en veel daarvan doe je alleen, maar de hulp en nabijheid van betrokken anderen is daarbij net zo belangrijk als in de rest van het leven. En in mijn leven wordt de horizon met elke kleine stap op dit pad weer verbreed.

Ik ben Ploni, ik woon in een oud huisje vlak bij het centrum van Zwolle, met een mooie appelboom in de tuin en een paar kippen, Ik ben 43 jaar.

Toen ik een tijd geleden oververmoeid was en in de knoop zat met mijzelf kwam ik via mijn Tai-Chi leraar in contact met Throssel Hole, een Boeddhistisch klooster in het noorden van Engeland. Ik ben er een paar keer geweest en het is een bijzondere ervaring om daar te zijn.

Ik snap nog steeds niet wat mediteren nu precies is, maar ik heb ervaren dat sinds ik "zit" er af en toe inzichten bij me boven drijven. Dat gebeurt niet eens tijdens het mediteren zelf, maar meestal als ik sta af te wassen of zo.
Ik had al heel lang het idee dat ik het vooral zelf allemaal zo moeilijk maak, maar ik was niet in staat dat aan te pakken. Zen heeft me geholpen om te zien hoe en waarmee ik dat doe. En wat ze zeggen blijkt te kloppen: als ik het werkelijk zie, is dat al het begin van de verandering!

In Nederland hebben Dharmatoevlucht en de gesprekken met Eerw. Baldwin me geholpen om door te zetten wat er in Engeland begonnen was en om het toe te blijven passen in mijn dagelijks leven.

Ik worstel minder met dagelijkse dingen en ik ervaar mijn eigen emoties anders, ik laat me minder meeslepen. Het is zoals het is, en ik heb steeds meer vertrouwen dat het goed is zoals het is. ( En soms opeens ook weer helemaal niet!)

Het mooie van Dharmatoevlucht vind ik dat iedereen welkom is. Of je nu ervaring hebt met meditatie of niet, of je nu Boeddhist bent of niet, of je nu aan ceremoniën deelneemt of niet, of je alles fout doet of niet, iedereen is welkom.
Dat zeggen ze niet alleen, het is ook echt zo.

Ik ben Gerard, 44 jaar, en woon in Utrecht met mijn vrouw en twee kinderen. 12 jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met Boeddhisme en Zen. Op dat moment was ik op zoek naar "iets" wat meer inhoud aan mijn bestaan kon geven. Hoewel mijn leven op rolletjes liep vond ik weinig vervulling in mijn dagelijkse bezigheden. Ook had ik het idee dat ik niet in het volle leven stond maar meer een toeschouwer was van mijn eigen bezigheden. Het kostte me moeite om me vrij binnen de maatschappij te bewegen. Ik heb een meditatie cursus gedaan en het zitten op een kussen voelde gelijk goed en vertrouwd. Desondanks kostte het me nog enkele jaren om ruimte te maken voor meditatie in mijn leven, zowel praktisch als in mijn geest. Sindsdien mediteer ik dagelijks thuis en wekelijks in groepsverband.

In 2008 ben ik van meditatiegroep gewisseld nadat ik de Utrechtse meditatie groep heb leren kennen en via hun de Dharmatoevlucht. Hoewel je in Utrecht op vele plekken kan mediteren vind ik onze traditie heel speciaal, met name vanwege het Sangha aspect en de aandacht voor ceremonie. De Sangha is de groep mensen in Apeldoorn en Utrecht met wie ik mediteer. Ik vind het heel prettig om deelgenoot te zijn van zo'n groep mensen waarmee ik dit aspect van het leven kan delen. Het hoeven nog niet eens je beste vrienden te zijn en je hoeft elkaar niet ontzettend vaak te zien, maar het is goed om af en toe in de nabijheid van gelijkgestemden te zijn.

Daarnaast hou ik wel van de ceremoniële kant van onze traditie. Naar mijn mening wordt de oefening opgefleurd door ceremonies. Daarbij heb ik een beetje katholieke inslag: voor mij moet het speels blijven, een toevoeging aan de zitmeditatie, slagroom op de taart. Een actieve vorm van oefening maakt het me ook makkelijker om de brug te slaan tussen de meditatie en het dagelijks leven.

Hoewel men zegt dat je voor Zen een zoekende geest nodig hebt vond ik mijn eigen geest altijd wel erg zoekend. Zen en meditatie heeft me niet minder zoekend gemaakt maar heeft me doen inzien dat zoeken een deel van mijn leven is. Die gedachte geeft me rust en een tevreden gevoel.