De Lotusvijver: weblog van eerw Baldwin
Kerst Kerst heeft een bijzonder mooie betekenis. In de donkerste periode van het jaar vieren we het feest van het licht, van de onschuld en zuiverheid, gesymboliseerd door een pasgeboren kindje. Deze symboliek zou ook boeddhistisch kunnen zijn want het vertoont veel elementen die we ook in het verhaal van de Boeddha tegenkomen. De duisternis van de nacht waarin de Boeddha mediteert en het licht, de zuiverheid en onschuld (en heelheid) in zichzelf en het gehele bestaan vindt. De duisternis kan verwijzen naar een deel zijn van onze geest die onwetend is en onbewust van zijn eigen zuiverheid. Het kan ook verwijzen naar pijnlijke herinneringen of emoties die we liever niet tot ons bewustzijn willen toelaten. Het verhaal van Kerst, en dat van de Boeddha's verlichting, verwijst naar het feit dat het licht, de zuiverheid en de onschuld juist in die duisternis gevonden kan worden. Wanneer we een hele donkere ruimte ingaan, duurt het altijd even voordat onze ogen gewend raken aan de duisternis. Eerst zien we even niets maar na verloop van tijd beginnen we steeds beter details in die ruimte te onderscheiden en kunnen we ons er steeds makkelijker in bewegen. De weg van meditatie is vaak vergelijkbaar met het in een donkere ruimte stappen. Het vraagt soms moed om in de 'donkerte' in onszelf te zijn maar als we geduld hebben zullen we steeds beter gaan zien wat er in en voorbij die 'donkerte' werkelijk is, En dat is niet alleen niets om bang voor te zijn maar het is het licht, de zuiverheid, onschuld en heelheid zelf. Daarom spreekt het Boeddhisme van 'verlichting'. Zie de donkerte daarom niet als iets om voor weg te lopen maar als een uitnodiging om te onderzoeken en te ontdekken. Ik wens u veel succes daarmee. Hele fijne Kerstdagen toegewenst
|
Een koe in de wei "Een koe in de wei is ook natuur." is een recente uitspraak van de Staatsecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie Henk Bleker. Een uitdagende uitspraak. Wat bedoeldt hij hier met 'natuur'? Het zal zeker niet het feit zijn dat die koe continu verzorgd moet worden om te overleven en al zeker niet de biodiversiteit van de wei. Een eikenboom in de wei zou al meer op natuur lijken. Zo leven rond een eikenboom meer dan 400 dieren, planten en paddenstoelen (zie bijv. wat is biodiversiteit?), laat staan een bos met eiken, beuken en andere inheemse soorten. Ik weet dat je niet mag verwachten dat de overheidsfunctionaris verantwoordelijk voor onze natuur ook per definitie kennis heeft van natuur. Zo werkt het niet in politiek Den Haag. Bleker heeft politicologie gestudeerd en is gepromoveerd op een proefschrift over de verhoudingen tussen overheden. Niet bepaald de juiste voorkennis voor het beheren van 's lands natuur. Wat ik wel wat deprimerend vind is dat Bleker beslissingen neemt waarvan de consequenties erg lang zullen voortduren. Zo gaat dat met natuur. De bomen die Staatsbosbeheer in de komende jaren gaat kappen om aan geld te komen zullen in onze bossen open velden achterlaten die niet snel weer met bomen gevuld zullen zijn. Ik zal het in ieder geval niet meer meemaken. Bleker heeft inmiddels ook de Ecologische Hoofdstructuur afgeschaft. De Ecologische Hoofdstructuur is vele jaren geleden opgezet om natuurgebieden te vergroten en met elkaar te verbinden. Inmiddels is er al veel werk verricht en heel wat geld besteed aan bijvoorbeeld de bouw van ecoducten die het voor het wild mogelijk moeten maken van het ene naar het andere natuurgebied te komen. Henk Bleker is van het CDA, een partij die het 'rentmeesterschap' hoog in het vaandel heeft (had?). 'Met rentmeesterschap bedoelen we: de aarde is niet van ons, we hebben de aarde te leen van God. Daarom moeten we de aarde goed achterlaten voor volgende generaties. En daarbij horen ook de mensen, dieren en planten die er wonen.' staat er op de CDA website. Rentmeesterschap is een mooi bijbels begrip en roept ons op om met zorg en verantwoordelijkheid met Gods schepping om te gaan. Ook het Boeddhisme met zijn leer over de onderlinge afhankelijkheid probeert ons bewust te maken dat ons geluk niet los staat van anderen en de wereld waarin wij leven. De financiële crisis en de toenemende klimaatcrisis laten ons duidelijk zien hoe ons leven verwoven is met dat van anderen en met de fysieke wereld waarin we leven. De Boeddha benadrukte dan ook het verantwoordelijkheid omgaan met deze wereld. "Laat de wereld beter achter dan dat je hem gevonden hebt." vind ik zelf dan ook een mooie leidraad in het leven.  BomenactieAfgelopen zondag hoorde ik tijdens het luisteren naar het radioprogramma Vroege Vogels een fraai voorbeeld van hoe we zelf verantwoordelijkheid kunnen nemen. Door het afschaffen van de Ecologische Hoofdstructuur zijn er allerlei plaatsen in het land waar nog maar kleine investeringen nodig zijn om belangrijke verbindingen tussen natuurgebieden mogelijk te maken. Vaak betreft het kleine percelen voormalig landbouwgrond waar nog bomen geplant moeten worden. De luisteraars werden opgeroepen om 5 euro voor een boom te doneren die dan in de komende weken geplant zal worden. Iedere donor ontvangt ook een uitnodiging om de boom op de plantdag zelf te komen planten, mocht je dat willen. Dit is een positieve actie op een negatief besluit. De actie is geïnitieerd door de Partij van de Dieren en de bomen kunnen worden gekocht via hun website. Klik op 'Plant een boom!' en alle informatie over hoe en wat wordt gegeven. De teller staat al bijna op 23.000. |
Over opmerkzaamheid en inzicht gesproken De volgende korte tekst is van Ronald David Laing (7 oktober 1927 – 23 augustus 1989), een Schotse psychiater, die uitgebreid over psychiatrische aandoeningen schreef – in het bijzonder over de psychotische ervaring. “De reikwijdte van wat we doen en denken |
Ritueel slachten Vandaag of morgen wordt beslist of ritueel slachten verboden gaat worden of niet. Vorige week waren leiders van diverse religieuze gemeenschappen in Den Haag om een aankomend verbod af te wenden. Het is een echte strijd geworden tussen religieuze vrijheid en het groeiend besef dat dieren het recht hebben om niet onnodig te lijden. Ik ben blij te leven in een land waarin er vrijheid van religie is. Onze eigen geschiedenis, en de huidige situatie in veel dictatoriaal geregeerde landen, laat zien hoe religieuze intolerantie leidt tot onderdrukking en geweld. Democratie kan niet zonder religieuze vrijheid. Maar hoever moet die vrijheid gaan? In een democratisch bestel zullen altijd afwegingen gemaakt moeten worden tussen verschillende vrijheden wanneer deze met elkaar gaan schuren. We leven in een tijd waarin we langzaam aan dieren rechten beginnen toe te kennen. Als boeddhist kan ik daar alleen maar heel blij mee zijn. Het boeddhisme is een religie die zich richt op het tot een einde brengen van lijden. Het maakt daarbij geen verschil tussen mens en dier en het is voor die reden dat het boeddhisme bijvoorbeeld een vegetarische levensstijl en een zorg voor het milieu propageert. We maken als mensheid een ontwikkeling door in ons moreel besef van wat goed is en wat niet. Zo’n tienduizend jaar geleden leefde we nog in kleine familie- en stamverbanden en hadden we een beperkt gevoel van verbondenheid dat niet verder ging dan de kleine groep waartoe we behoorden. Over de tijd verbrede dit gevoel van verbondenheid zich tot een steeds grotere en daarmee anoniemer wordende groep. Die verbondenheid gaf ons 'rechten' waarvan diegenen buiten de groep waren uitgesloten. Zo kon men bijvoorbeeld Romeins staatsburger zijn met alle rechten die daarmee samengingen terwijl zij, die geen Romeins burger waren, veelal tot slaaf werden gemaakt. Tot aan de dag van vandaag zien we dit vermogen om ons verbonden te voelen met anderen steeds groter worden, zij het soms met twee stappen vooruit en één achteruit. We zijn nu zover in onze morele ontwikkeling dat velen beginnen te vinden dat iedereen, waar dan ook, dezelfde rechten moet hebben als wijzelf en zijn regelmatig bereid om militair in te grijpen wanneer niet ónze vrijheden en rechten maar die van anderen, waarmee we geen duidelijke band lijken te hebben, bedreigd worden.  In de laatste decennia is er een moreel besef aan het ontstaan dat ook dieren ‘rechten’ hebben, in ieder geval het recht op de bescherming tegen onnodig lijden. Zo is bijvoorbeeld het wetenschappelijk experimenteren op mensapen al gestopt omdat dit als moreel onaanvaardbaar wordt gezien en is men druk bezig om nieuwe methoden te ontwikkelen die het gebruik van proefdieren moet terugdringen. De discussie over ritueel slachten past volledig binnen deze ontwikkeling alhoewel het hopelijk slechts een begin is van een verdere discussie over hoe wij met dieren in de vleesindustrie omgaan. Een belangrijk argument die de verschillende Joodse en Islamitische religiueze leiders vorige week gaven ter verdediging van ritueel slachten was dat het al voor duizenden jaren een onderdeel is van hun culturele en religieuze identiteit. Dat is zeker waar wat vroegere tijden betreft maar dient religie nu, in deze globale samen-leving, niet meer te zijn dan dat? Is religie niet bij uitstek geschikt - door een beroep op ons moreel bewustzijn te doen - ons te leren hoe we in harmonie en vrede met anderen en onze natuurlijke omgeving kunnen leven? Moet religie niet juist voorlopen in de maatschappelijke discussie over morele vraagstukken die de wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen met betrekking tot leven, lijden en dood ons stellen? Het lijkt me dat religie zijn betekenis als stimulator van onze morele ontwikkeling zal verliezen als het blijft vasthouden aan inzichten en gebruiken die horen bij een tijd waarin we als aparte groepen nog tegenover elkaar stonden. De wereld is gelukkig aan het veranderen. Ik hoop dat religieuze leiders niet achter zullen blijven. Laat ik eindigen met de woorden van Mahatma Gandhi: “De beschaving van een bevolking kan je aflezen aan hoe zij met hun dieren omgaan”. |
Een deel van de olifant Wat is de waarheid? Dit is een vraag die ons soms bezighoudt. Soms is het overduidelijk maar vaak is de waarheid groter en meer complex dan onze ideeën erover. Veel ellende komt vaak voort uit ons vasthouden aan wat wij denken en voelen dat waar is, waarbij we zelden goed beseffen hoe gekleurd onze gedachten en gevoelens eigenlijk zijn. We kunnen in het leven regelmatig waarnemen hoe mensen geëmotioneerd opkomen voor wat zij denken dat waar is, terwijl de standpunten onderling compleet tegengesteld kunnen zijn. Ook in ons eigen leven kunnen we gepassioneerd zijn in onze overtuiging het bij het rechte eind te hebben en niet zelden blijkt de waarheid toch nog net iets anders te zijn dan wat we dachten. Tijdens een retraitedag hier in de tempel hebben we 's middags een korte middagceremonie waarbij we een tekst met de titel 'Aanwijzingen bij het mediteren' van zenmeester Dogen opzeggen. Er komt in die tekst een zin voor die hierover gaat: '....verspil niet zoveel tijd met enkel een deel van de olifant te betasten.' De olifant staat hier symbool voor de werkelijkheid, de waarheid. Deze zin verwijst naar een parabel die de Boeddha gebruikte om een belangrijke lering duidelijk te maken (te vinden in de Pali Suttas: Tittha Sutta (Udana. 6.4)). Een koning laat een groep blinde mensen uit de stad naar het paleis brengen waar een olifant ze op staat te wachten. De blinde mensen worden gevraagd om te omschrijven wat het is dat ze voelen. "Toen de blinde mannen ieder een deel van de olifant hadden gevoeld, vroeg de koning aan ieder van hen: Goede man, heb je de olifant gezien? Zeg het eens, wat voor iets is een olifant?" De mannen verklaren vervolgens dat het een pot is (de blinde man die het hoofd van de olifant betaste), een schaalvormige mand om koren van kaf te zuiveren (oor), een ploegschaar (slagtand), een ploeg (slurf), een graanschuur (lichaam), een pilaar (poot), een vijzel (achterkant), een vijzelstamper (staart) en een borstel (uiteinde van de staart). De mannen kunnen het niet met elkaar eens worden en beginnen te ruziën over wat een olifant is. Aan het eind van het verhaal vergelijkt de Boeddha de blinde mannen met hen die door hun blindheid en onwetendheid vasthouden aan hun eigen gezichtspunten: "Zoals die blinde mannen, zo zijn zij die vasthouden aan hun eigen opvattingen, zonder hun eigen 'blindheid' te beseffen....In hun onwetendheid zijn ze van nature twistziek, ruziezoekerig en vasthoudend aan hun overtuiging dat de waarheid is zoals zij denken". Het boeddhisme roept ons op om bescheiden te zijn in ons denken wat waar is en wat niet. Waarheid toont zich meer volledig wanneer we naar elkaar kunnen luisteren, vooral naar hen die andere opvattingen hebben dan onszelf, en we de uitdaging durven aangaan om ons eigen blikveld te verruimen. Vaak niet makkelijk maar altijd de moeite waard. |
Meditatie in beweging Meditatie is met aandacht in het hier en nu staat. Die aandacht is niet een concentratie op iets specifieks maar een open en helder gewaarzijn van de dingen om ons heen en van onszelf. Dat betekent dat meditatie niet alleen beoefend kan worden terwijl we zitten, maar ook terwijl we lopen, liggen, of bezig zijn met wat dan ook. Vaak wordt het als moeilijk ondervonden om de meditatie gaande te houden terwijl we bewegen en voor die reden zijn er in de loop van de tijd vele vormen van meditatieve bewegingsvormen ontstaan zoals bijvoorbeeld Tai Chi, Qigong, Aikido of Yoga om ons te helpen. Laatst mailde Michel van de Utrecht meditatiegroep me een link naar een interessante pagina op de Engelstalige website van Dharma Drum, een boeddhistische organisatie opgericht door de Taiwanese Ch'anmeester Sheng Yen. (Ch'an is de Chinese vorm van Zen.) U vindt het op Eight-Form Moving Meditation. Op deze pagina staat een link naar een video van acht meditatieve bewegingen die u wellicht behulpzaam vindt om zelf te doen. Er is op die pagina via een verdere link ook de mogelijkheid om de video op uw computer te downloaden. In het najaar zullen we in de Dharmatoevlucht beginnen met op de donderdagochtend, wanneer we een meditatie-ochtend hebben, een half uur te oefenen in meditatieve bewegingen voorafgaande aan de meditatie. T.z.t zal hierover meer informatie in de Nieuwsbrief worden gegeven. |
Een volgehouden training Recentelijk gaf iemand een kalenderboek aan de tempel met voor elke dag een spreuk van een bekende Tibetaanse boeddhistische meester. Een aantal dagen geleden was de spreuk van de dag afkomstig van de Tibetaanse monnik Dilgo Khyentse Rinpoche, een belangrijke boeddhistische leraar die veel heeft betekent voor de verspreiding van het Tibetaans Boeddhisme in het Westen. Hij was ook een belangrijke leraar van de Dalai Lama. De spreuk was als volgt: Enkel een volgehouden training brengt onze spirituele praktijk in evenwicht en geeft ons de kracht om onze negativiteit vastberaden het hoofd te bieden.Deze spreuk deed me denken aan een uitspraak van één van de senior monniken van onze Orde, eerw. Phoebe, die me een keer zei: Velen willen een heilige ontmoeten, weinigen willen het worden.Ik vind deze uitspraken zelf heel behulpzaam omdat ze me eraan herinneren dat een spirituele praktijk, en alle goede kwaliteiten die eruit voortkomen zoals mededogen, geduld en verdraagzaamheid, alleen maar tot ontwikkeling komen als we elke dag oefenen en niet opgeven. Een lange weg wordt alleen maar afgelegd door steeds weer een stap te nemen. Dit is voor ons zo en zo was het ook voor al die grote spirituele leiders waar we nu zo graag naar luisteren. Laat ik besluiten met een uitspraak van een Westerse boeddhistische monnik, Matthieu Ricard. Geluk is de vrucht van innerlijke rijping. Die hangt van ons alleen af en daar moet geduldig dag na dag aan worden gewerkt. Geluk wordt opgebouwd en vraagt moeite en tijd. Op lange termijn zijn geluk en ongeluk levensvormen, en in het gunstigste geval levenskunst. |
Twee aanraders Des Hommes Et Des DieuxAfgelopen vrijdagmiddag ben ik naar de bioscoop in Apeldoorn geweest en heb een bijzonder mooie film gezien, 'Des hommes et des dieux'. Deze Franse film gaat over acht Franse monniken die in een klein klooster, ergens hoog in de Maghrebijnse bergen in Algerije leven tijdens de jaren '90. Ze leven er in harmonie met hun islamitische dorpsgenoten en helpen hen bij hun werk, nemen deel aan hun festiviteiten en waken over hun medische gezondheid. Terreur en geweld nemen echter langzaam maar zeker de bovenhand in de regio. Wanneer een aantal buitenlandse werknemers door een Islamitisch fundamentalistische groep wordt vermoord, biedt het leger hen bescherming aan, wat ze weigeren. Ondanks het toenemende gevaar dat hen omringt, groeit de vastberadenheid onder de monniken om te blijven. Als ze besluiten om enkele gewonde terroristen te behandelen, reageren de autoriteiten furieus en zetten hen onder druk om terug te keren naar Frankrijk. Centraal in deze film staat de vraag wat goed is om te doen in een snel veranderende en steeds meer bedreigende situatie. Angst, twijfel, een diep geloof en vertrouwen, en de grote betrokkenheid en verbinding die de monniken hebben met de lokale mensen spelen allemaal een rol in hun beslissing die zich uiteindelijk niet laat uitdenken. In die zin toont de film ook iets heel relevants voor ons eigen leven en dat is dat ons leven zich altijd ontvouwt in verbinding met de wereld om ons heen. We staan nooit onafhankelijk op onszelf wat betekent dat uit elke keuze die we maken consequenties volgen voor onszelf maar ook voor anderen. Deze film draait de komende weken in de bioscopen. Een aanrader.  Lezing Ton Lathouwers in ApeldoornOp dinsdag 8 maart spreekt de bekende Nederlandse zenleraar Ton Lathouwers in de achterzaal van de Regentessekerk aan de Regentesselaan in Apeldoorn. Ton Lathouwers is de oprichter en leraar van Maha Karuna Ch'an, een organisatie die de Chinese Rinzai (Lin Chi)-ch’an traditie volgt ('zen' is de Japanse transliteratie van het Chinese woord ch'an dat meditatie betekent). Ton heeft vele boeken over zenbeoefening geschreven en is een begenadigd spreker. Deze lezing is een mooie kans om deze nu 79-jarige zenleraar te horen. De lezing begint om 20.00 uur; opgeven vooraf is niet nodig. Meer informatie vindt u op De bodemloosheid en de ontroering van het leven. |
Meditatie en het brein Het is weer een tijdje geleden sinds mijn laatste bijdrage. Ik ben afgelopen januari op bezoek geweest bij mijn collega-monniken in het klooster Throssel Hole Buddhist Abbey in Engeland. Het was goed om iedereen weer te zien en ook om een aantal weken ongestoord te kunnen besteden aan lezen, mediteren en stil zijn. Ik wil met deze korte bijdrage weer de draad oppakken wat deze weblog betreft. Juglen uit Friesland stuurde me onlangs een email met 2 links naar webpagina's met informatie over hoe meditatie het brein en de werking daarvan beïnvloedt. Misschien niet voor iedereen groot nieuws met toch leuk om te lezen. Het eerste korte artikeltje komt van de website www.scientias.nl en is te vinden op de volgende webpagina Meditatie verandert het brein binnen acht weken. Het tweede artikeltje gaat over hetzelfde onderwerp en is te vinden op Meditatie verandert brein op korte termijn. Meditatie verandert het brein binnen acht weken Steeds meer studies tonen aan dat meditatie meer is dan een rustgevende vrijetijdsbesteding. Uit een recente studie blijkt dat meditatie ervoor zorgt dat mensen minder angst en stress ervaren, beter kunnen leren en een beter geheugen krijgen. Opvallend genoeg is 30 minuten meditatie per dag en dat acht weken lang al genoeg om zulke veranderingen in het brein te bewerkstelligen. De onderzoekers verzamelden zestien proefpersonen en lieten ze acht weken lang deelnemen aan een meditatieprogramma. Deze vorm van meditatie was erop gericht om mensen meer bewust te maken van hun gevoelens. De proefpersonen mediteerden elke dag een half uurtje. Hersenscan Grijze stof Opvallend genoeg veranderden acht weken vol meditatie niets aan de insula. Dit deel van ons brein wordt geassocieerd met ons zelfbewustzijn. De onderzoekers vermoeden dat meditatie dit hersendeel wel degelijk een boost kan geven, maar dat daarvoor meer oefening nodig is. |
Rond de keukentafel Op zondagochtend is er vaak ochtendmeditatie waarna we in de keuken koffie drinken en een goed gesprek hebben. De onderwerpen zijn soms filosofisch van aard, soms praktisch, maar altijd hebben ze betrekking op hoe ieder van de aanwezigen zijn leven en beoefening ervaart in de alledaagse omstandigheden van het leven. Sophia, een regelmatige deelnemer aan deze ochtenden beschrijft hieronder twee van deze gesprekken en wat ze met haar doen: (Op een zondagochtend in mei) Eenzaamheid of verbinding? Eerw. Baldwin is terug van zijn pelgrimstocht van drie weken door Spanje. Hij doet verslag aan ons, de kleine groep vaste deelnemers aan de ochtendmeditatie. De route die hij heeft gelopen maakt deel uit van een oud Romeins pad dwars door bossen, weilanden en Nationale Parken. Stap voor stap neemt hij ons mee als hij vertelt over het weer, het moeilijk begaanbare pad, de auberges, het ritme in de dagen en het samengaan met zijn medepelgrimmant. Door het verschil in wandeltempo, en vanwege een ontsteking aan de voet van zijn wandelpartner liep hij vaak alleen. Hij deelt over hoe de stilte er steeds meer was.. hoe hij steeds meer in de stilte was.. Hoe de stilte er was in hem.. Na 350 kilometer is zijn tocht ten einde. Op het overvolle marktplein in Salamanca zit hij in volle een-zaam-heid, stilte en aanwezigheid. En in deze een-te-samenheid van dit gesprek vertelt iemand dat hij drie dagen in stilte heeft vertoefd vanwege een retraite. En hoe na drie dagen het stilzwijgen in de groep werd opgeheven en er een bom aan informatie-uitwisseling loskwam. Zijn gevoel van ontroering sloeg direct om in enorme eenzaamheid. We luisteren. Ik ervaar dat samen mediteren verbondenheid, samen voelend aanwezig zijn, schept. Dat niet spreken ruimte geeft aan deze verbinding, net als ontspanning, rust, uit de gedachten zakken. Net als dat, als de gesprekken losbarsten, het proces omkeert; woorden, gedachten, verhoging van tempo en ademhaling - wat het willen uiten met zich meebrengt. In dit gesprek schijnt op mijn eenzaamheid een licht, voelende mijn gerichtheid op verbinding in mijn dagelijks leven. Ik ervaar een kwaliteit; anders maar niet minder. Ik kan mij begeven in een-zaam zijn waarin eenzaamheid en openheid tot verbinding naast elkaar aanwezig zijn. .. Met jou komt het wel goed hoor … Een groepslid vertelt. Ze stopt voor het stoplicht naast een paar pubers, zware tassen achterop de fiets. Ze zijn met zes, zeven. Ze krijgt een opmerking van één van de jongens. Vanuit haar wetendheid komt er een reactie en dan krijgt ze te horen; U heeft gelijk, mevrouw. Ze voegt er nog aan toe; ‘met jou komt het wel goed hoor, maar dat soort dingen moet je niet zeggen’ en ze stapt op want het licht is groen. Ik denk aan hoe ik iemand heb meegemaakt die het vuur aan de schenen werd gelegd op het podium van een volle zaal. De sfeer was met strijd geladen. En hoe hij vanuit zijn innerlijke rust, vanuit zijn eenvoud uitsprak; ‘dit is wat ik ervaar en hoe ik denk en daarom kan ik hier geen ja op zeggen’. Er was volledige stilte en rust. Hoe vinden we wat waar is voor onszelf en weten we hoe hier mee naar buiten te komen? Zijn we in staat om onszelf te zijn - de achterliggende voorwaarde. Welke voorbeelden hebben we? We kennen de strijd van recht en onrecht die ons in de jaren ’70 en ’80 op de barricades deed staan. We kennen de angst om uit te spreken gevormd in de huidige individualiserende maatschappij. We kennen de onzekerheid die het teruggeworpen worden op jezelf doet ontstaan sinds het wegvallen van verbanden zoals familie, kerk, de dorpsgemeenschap. In de kleine keuken is alles wat uitgesproken wenst te worden welkom. In de openheid weven we een gesprek, er is ruimte voor de diversiteit van gedachten en gevoelens die het eerder benoemde oproept. En, hoe treffend, blijken de draden van het gesprek een geheel te vormen, hebben we allen kunnen zijn met wat er in ons leefde waardoor we blij en ontspannen het contact loslaten en de gezamenlijke ruimte te verlaten. Iedereen is op deze meditatie-ochtenden op de zondag van harte welkom. Kijk voor meer informatie over tijden e.d. in de Agenda. Reactiesronde tafelgesprekken
Door: Marjolein Frederiks ( ) op Ma, 17/01/2011 - 10:16.
Ik schrok een beetje, dat wat gezegd werd aan de ronde tafel nu te lezen staat op het www. Nu gaat het hier niet om zieleroerselen maar plaatsing op internet raakt aan het grote goed 'veiligheid'. De prachtige kombinatie meditatie en ronde tafel geeft de deelnemers de kans om zoekend kwetsbaar te durven zijn. Dit bepaalt voor mij de grote waarde van dit samenzijn. Ik vind overleg met betrokkenen vooraf aan plaatsing een must. Hoe denken andere deelnemers hier over? Marjolein. veiligheid bij keukentafelgesprekken
Door: Marjolein Frederiks ( ) op Sun, 06/02/2011 - 13:50.
Inmiddels heeft een zondagbijeenzijn besloten dat bij citeren annonimiteit in acht genomen wordt. Nu lijkt plaatsing op de website goed om meerderen te informeren en mogelijk te enthousiasmeren over deze zondagochtend samenkomsten. Hierover horen we graag van lezers. Marjolein. |
Reacties
"volgehouden training"
ik ben niet erg vertrouwd met het Tibettaans boeddhisme, maar het is een traditie waarin het historische perspectief, de geschiedenis, een belangrijke plaats inneemt volgens mij. Zo wordt in die traditie de Dalai Lama als een reincarnatie gezien van een eerder leven.
In dat (tijds-)perspectief past goed de term, de vertaling, 'volgehouden training'. Ik spreek over vertaling omdat ik eigenlijk ook benieuwd ben wat de oorspronkelijke (Engelse?)term is die Rinpoch heeft gebruikt.
Is het een kwestie van volhouden? vanuit mijn Zen-boeddhistische training gezien zou ik zeggen: 'ja en neen'. Dat betekent dat ik de vraag niet beantwoord hier, noch een antwoord suggereer. Ik wil wel graag verwijzen naar de 'aanwijzingingen bij het mediteren' van Dogen Zenji, die geen onderscheid maakt tussen training en verlichting. Als we -enigszins los van de woorden- zouden spreken van 'volgehouden verlichting', dan krijg je misschien het gevoel dat dat volhouden dan toch overbodig is. Hier zou ik dan willen zeggen: als 'volhouden' ook een simpele 'overgave' mag zijn aan dit moment, dan wordt de training 'Vol-houden'. Een ongelooflijk wonder, wat we echt samen delen, in ieder nu.